We zijn in Alaska belandt en hebben het eerste rondje er alweer op
zitten! We doen namelijk zeven dagen “North-Bound” en zeven dagen
“South-Bound”. We stoppen in Ketchigan, Juneau, Haines en “keren” in
Seward. Alaska staat bekend om haar natuur en “wildlife”. Van de
natuur zie ik veel (door het raam) en van het “wildlife” heb ik tot
dusver alleen een zee-otter gezien… Af en toe wordt er wel een
oproep gedaan dat walvissen gespot zijn, maar het is een beetje raar &
lastig in de Dining Room om met de gasten mee te kijken. Daarnaast
denk ik elke keer dat ze zo’n oproep maken, dat ze het voor de gein
doen zodat de gasten dingen zien die er helemaal niet zijn. Want elke
keer rent iedereen met zijn/haar foto-camera naar het raam! We hebben ook een dag ingepland dat we geen haven bezoeken maar rond
cruisen en gletsjers bekijken. Tijdens deze dag is bijna iedereen de
gehele dag buiten op het dek en ziet menigeen meer van het landschap
via de camera-lens dan in “real-life”. Hele statieven worden
tevoorschijn getoverd en camera’s waar een pers-fotograaf niet eens
mee zou durven werken worden erop gepland! En weer zie ik voornamelijk
alles door een raam!

Elke ochtend ben ik de eerste met het ontbijt, meestal half 7 of 7
uur. Vervolgens ligt het aan de drukte van het ontbijt en of we iets
speciaals hebben, of ik in staat ben om pauze te houden. Meestal is
hier geen tijd voor. Om half 12 beginnen we met de opzet voor lunch en dit gaat meestal
door tot twee uur. Dan heb ik pauze tot kwart over vier. Want dan
beginnen we met de voorbereidingen voor het diner en dan werk ik door
tot half 11 / 11 uur… De twaalf uur per dag, die haal ik makkelijk.
En dit is op “normale” dagen, dan heb ik het niet eens over de eerste
of laatste dag van de cruise of zeedagen…

Maar goed, Alaska. De eerste twee weken dat we hier zijn, heb ik al
veel besneeuwde bergtoppen gezien. Alleen nu merk je al dat het zomers-
weer begint te worden want het smelten van de sneeuw gaat in een rap
tempo. De dorpjes zijn echte Amerikaanse dorpjes. Veel huzen staan op palen,
de Amerikaanse brievenbussen zijn hier genoeg, en ik heb nog geen auto
harder dan stapvoets voorbij zien komen. Oh, en elke dorpstraat bestaat uit de volgende winkels; souvenirs, t-
shirts, diamanten, truien, souvenirs, t-shirts, diamanten, truien, etc. Eigenlijk is het TE toeristisch, maar ze moeten in deze paar maanden
hun geld verdienen! Het weer is momenteel uitzonderlijk goed! We hebben een paar dagen dik
25 graden gehad, en normaal regent het hier en komt het kwik niet
boven de 15 uit! Het leek wel een Caribbean cruise! De “Hot-
Tubs” (inclusief die op het buitendek) zaten dan ook regelmatig
gevuld! ‘s Avonds kreeg ik ook regelmatig de opmerking dat passagiers
genoeg walvissen hadden gezien, aan boord welteverstaan…

***

Wist je dat:

* Af en toe mensen erg verward kunnen zijn; “Madam, can I help you?”
“I need to get on the ship, because it will be leaving soon.” “Madam,
you are on board!(?)” “No, I need to get on board the ship that will
be sailing at 8.” “Madam, that is us, and you are on board. There is
the gangway showing you how you can go ashore!” “No, I need to get on the ship, I need to get on the ship!” “….??”

***

We tijdens dry-dock een aantal nieuwe dekken gekregen hebben en een
ander zwembad. Nu is het zo dat sindsdien bepaalde deuren niet meer
dicht kunnen door het extra gewicht… En als het schip te schuin ligt, loopt het zwembad over en hebben we
de Niagara Falls in het trappenhuis!

***

Op ‘t schip bepaalde uitdrukkingen erg vaak voorkomen:

“Did we already serve them?” “Chief, already not yet!”

Of:

“Do we still have this in stock?” “plentong no more!”

Of: “S.O.E.? Signature of Excellence? Our dry-dock project?” “No chief, Short of Everything!”

***

Het behoorlijk verwarrend is als je geen daglicht in je cabin hebt!
Als je ‘s middags een “power-nap” doet en wakker wordt, vraag je je in
hemelsnaam af hoe het komt dat niemand je gebeld heeft voor het
draaien van het ontbijt!

***

‘s Nachts minimaal xe9xe9n keer de telefoon gaat… Ik ben
verantwoordelijk voor het werkschema en de jongen die het in elkaar
zet doet dit in de avond na het diner…

***

Ik soms verantwoordelijk ben voor de plaatsing van de gasten tijdens
het ontbijt. En als je dan nog maar vijf tafels hebt en zo’n 50 gasten
voor je staan, kun je het echt waarderen als een steward achter je
langs loopt en zegt: “Mike!” “Yes!” “Goooooooood luck!”

***

Doordat we nu zo noordelijk zitten, we enorm veel zon-uren hebben!
Gisteren was het om 11 uur ‘s avonds nog hartstikke licht en het
schijnt dat de zon om 2 xe0 3 uur ‘s nachts alweer opkomt!

M.

_____________________________________

Sent from my Apple iPhone…

Last One…! is a post from ..:: Chieleke93's WebLog ::...

Toen we vertrokken uit Ft. Lauderdale waren we al vier uur te laat.
Onderweg hebben we een paar keer een tijdje gedobberd omdat we een
kapotte motor hadden met als gevolg dat we onze eerste haven mistten.
Aangezien we alle Mexicaanse havens al hadden geannuleerd in verband
met de “swine flu”, kwamen we uit op 11 zeedagen van de 15… Voordat we Panama aandeden gingen wij over van Code Yellow naar Code
Red. Dit betekent dat er meer dan 2% van de passagiers & crew de
symptomen hebben van het G.I. virus, ook wel bekend als NLV of
Norovirus. Het virus is geen pretje om te hebben want je hebt diarree
en moet overgeven en als het even mee zit, dan moet je beiden op
hetzelfde moment… Voor het schip is de impact van Code Red best groot want alle zelf-
service buffetten zijn geen zelf-service meer en alles dat een gast
aanraakt mogen wij niet meer aanraken / moeten we vernietigen.
Daarnaast moeten we minimaal 20 keer per dag onze handen wassen..
Stofzuigen mogen we niet omdat het virus misschien in het tapijt zit
en dan weer actief wordt. En kun je je voorstellen hoe grote bende dit
geeft bij een compleet nieuw tapijt dat enorm pluist en dus niet
gestofzuigd mag worden?

Dagelijks word ik meerdere malen gevraagd hoe lang Code Red nog gaat
duren. Schijnbaar moet het aantal gevallen stagneren en dan voor 48
uur geen nieuw geval bijkomen… Dus dat duurt nog wel even…

Ik werd gedurende xe9xe9n nacht, twee keer wakker met maagkrampen. De
volgende ochtend na overleg met de dokter werd ik in 24-uurs
quarantaine geplaatst. 24 uur de cabin niet verlaten… Ik heb mooi
bijgeslapen… Ik had geen symptomen van NLV dus daarom was het “maar” 24 uur, anders
krijg je 72 uur voor je kiezen. Momenteel kamp ik nog met een zere keel en af en toe verlies ik mijn
stem… Klote-airco…

We zijn ondertussen door het Panama kanaal en helaas ging dat ook niet
zonder kleerscheuren… Ik hoorde van een passagier dat men (aan wal)
vergeten was om een van onze trossen los te maken waardoor we terug
getrokken werden naar de sluis en die uiteindelijk ook ramden. Geen gat in het schip want we varen nog steeds… Maar wel een fikse
beschadiging hoorde ik.

Oh, en ja, we hebben nog steeds contractors aan boord! Toen we
vertrokken in FLL vertelde men ons dat het nog vier tot vijf dagen zou
duren totdat het achterdek helemaal klaar zou zijn… Het is nu dag 12
en er wordt nog steeds gewerkt… Nou ja, gewerkt….

Zoals ik al zei, we zijn bijna in San Diego. Gasten zijn bang dat we
nu door Code Red en de Swine Flu Amerika niet in mogen. Blijkbaar was
er een schip van Royal Caribbean Cruise Lines in een Amerikaanse haven
aangekomen en geisoleerd voor 72 uur… Dat kan nog leuk worden…

Ik hoop dat ons dit niet overkomt, want San Diego is mijn laatste kans
om naar de Abercrombie & Fitch winkel te gaan en inkopen te doen…

Wist je dat:

* Het schijnbaar 300 dollar per persoon kost om door het Panama kanaal
te varen.. Dat is dus (1300 passagiers + 500 crew ) X 300 dollar….

* We nu op 8-uur tijdsverschil zitten en vanavond naar 9 gaan!

* De jacht op Yard -People die niet van het buffet mogen eten is
afgelopen maar dat deze jacht nu gericht is op mijn jongens die
stiekem iets achterover proberen te drukken…

* Er zo enorm veel geruchten rond gaan bij de gasten… Gister hoorde
ik dat deze cruise verlengd werd met twee weken…

* Of het gerucht dat de kapitein was afgestapt tijdens onze laatste
haven en dus niet meer aan boord zou zijn omdat hij het aantal
klagende passagiers niet meer aan kon…

M. _____________________________________

Sent from my Apple iPhone…

En dan, NLV? is a post from ..:: Chieleke93's WebLog ::...

***

Per 1 Mei stapt de Ms Veendam over op een nieuw uniform. Dit is zo
vastgesteld door het hoofdkantoor. Voor ons betekent dit dat we
overdag een witte blouse met korte mouw en donkerblauwe broek dragen.
In de avond wisselen we de blouse met korte mouw in voor een blouse
met lange mouw en het bekende blauwe colbert en stropdas. We zullen
dus niet meer gebruik maken van het witte uniform! De hotel afdeling
vindt dit erg jammer, de deck-afdeling vindt dit niet erg… Ik vind het niet mooi en krijg regelmatig de opmerking dat ik eruit
zie als een beveiligings-beambte…

***

Ook voor ons heeft de “Swine-Flu” gevolgen. Doordat Mexico op de
planning stond voor deze cruise zijn al deze havens geannuleerd.
Aangezien wij een 15-daagse cruise hebben van Fort Lauderdale naar
Vancouver, zou dit beteken dat we 11 zeedagen hebben. Voor de drie
geannuleerde havens, hebben we xe9xe9n haven terug gekregen. Dus we doen
10 zeedagen en vijf havens aan… Althans, dat is de planning….

Wist je dat;

* We de Niagara Falls in het Lido Restaurant hadden? Er was namelijk
een sprinkler-buis gebarsten…

* Alle crew-members enorm blij zijn dat de gasten weer aan boord
komen? Eindelijk weer “normale” mensen!

M.

_____________________________________

Sent from my Apple iPhone…

End Of Dry-Dock… is a post from ..:: Chieleke93's WebLog ::...

(Terwijl ik dit tik, al zittend op een bankje op het strand met een
lokaal biertje naast me, rennen er drie mensen mij voorbij richting
het water omdat er een enorme stingray (rog) voorbij komt gezwommen.
Ik weet dat ie elke dag rond dezelfde tijd op dezelfde plaats voorbij
komt, dus voor mij niets nieuws…)

Op de achterkant van het schip hebben ze opnieuw “Veendam Rotterdam” gemaakt. Omdat we een nieuwe staart kregen, moest dat er ook weer
opnieuw opgezet worden. Daarnaast zijn alle nieuwe cabins bijna af,
zijn de nieuwe balkons af, bijna alle crew-tv’s vervangen door
flatscreens, en zijn al een aantal contractors richting huis. Voor ons
begint nu pas de echte ellende. Want wij moeten alle zooi opruimen en
schoonmaken. Dus dat wordt nog wat. Maar xe9xe9n ding is bijna zeker; we
zijn op tijd!

(En zojuist kwam er een local op me afgelopen met een zeester op z’n
hoofd, vragen of ik geinteresseerd was in schelpen en/of marihuana…
Leuke combi…)

Op 1 Mei moeten we ons melden in Ft. Lauderdale (FLL). Hier begint
onze volgende cruise waarvoor we op het moment al overboekt zijn.
(geen zorgen, er komen heus nog wel annuleringen) Deze cruise zal ons
vanaf FLL naar Vancouver “her-positioneren”. We gaan via het Panama-
Kanaal in 15 dagen naar Canada. In deze 15 daagse cruise hebben we 8
(!!) zeedagen! Dat betekent in ieder geval acht dagen zowel ontbijt,
lunch en diner draaien! Dat is elke dag zo’n 12 – 14 uurtjes! Ach ja,
dan zijn er wel weer 15 dagen voorbij en dat betekent een halve maand
en aangezien ik nog twee maanden moet… Kan ik niet wachten!

Wist je dat: * Mijn netwerk-provider blijkbaar geen contacten heeft met de
telecommaatschappij van de Bahamas… Ik heb al de complete dry-dock
geen bereik! Wel lekker voor mijn rekening…

* Momenteel de levensgewoontes anders zijn en dat dit ook te merken
is! ‘s Ochtends uitgebreid ontbijtje inclusief pancakes, ‘s middags
warm eten waarbij het vaak pasta is en ‘s avonds weer warm eten!
Daarbij kies je vaak voor friet en het dessert slaan we natuurlijk
niet over! Zwaar hoor, werken op een cruise-schip!

* 40 dagen lang, elke avond een andere basketbal wedstrijd live op tv
is want het is NBA Playoffs!

* De wegen (lees: berm) van de Bahamas niet echt “Harloop-Vriendelijk”
zijn…

* De werkers van de Yard die officieel niet mogen eten in het
restaurant de strijdbijl hebben begraven… Tegenwoordig komen ze me
vragen of ze iets mogen eten…

M.

_____________________________________

Sent from my Apple iPhone…

Gaan We ‘t Halen? is a post from ..:: Chieleke93's WebLog ::...

Het Lido-Restaurant is op Deck 11 en daar is het water afgesloten. De
koffie-apparaten waren al kapot, dus we moesten toch al koffie op deck
7 halen. Maar nu moeten we daar ook water halen. En dat is niet eens
het ergste. We moeten nu namelijk ook alle afwas naar deck 7 brengen
en vervolgens het schone weer terug naar deck 11 zien te krijgen. Ook
de watertoevoer van deze machine hebben ze namelijk afgesloten.
Aangezien de Lido niet berekend is op 700 – 800 personen per maaltijd
en al helemaal niet met een niet-werkende afwasmachine, brengt dit
“leuke” uitdagingen met zich mee. Mooi voorbeeld is het vinden van een
werkende lift, eentje die het liefst niet al te vol staat met slapende
contractors, of wc’s die naar boven moeten, of isolatie-materiaal, of…

Na het geweldige ontbijt waar je continue bezig bent met “damage-
control” gaat het verder met de koffie-pauze. We hebben sinds een paar dagen een nieuwe strategie met betrekking tot
de ‘cookies’. Zodra we een kleine schaal plaatsen, blijven we er drie minuten bij
staan en zodra de schaal leeg is, wachten we 15 minuten voordat we een
nieuwe schaal plaatsen. Op deze manier spreiden we ddr marktgrootte
omdat ze meestal maar 15 minuten pauze hebben en beperken we de groot-
afnamers.. Want op zulke momenten zijn het net kinderen waarbij acht
‘cookies’ nog acht te weinig zijn…

Met de lunch is het precies hetzelfde verhaal als met het ontbijt
alleen komt iedereen natuurlijk op precies hetzelfde moment. We openen
om 11 uur en tot kwart voor 12 komen er tien mensen. Tussen kwart voor
12 en half 2 komen er 700 mensen en tussen half 2 en 2 uur komen er er
weer tien mensen. De discussies die op zulke momenten ontstaan zijn best grappig:

“Why is it always this busy?Can’t you do something about it?” Ikke: “Sir, with how many are you?” “70″ Ikke: “And what time is it now?” “12.15 hours, why?” Ikke: “Because at least four companies with at least 80 people go on
break at 12.15 hours as well!” “Can’t you do something about that?” Ikke: “..”

Na het gezellige lunch-moment waar “damage-control” weer het
belangrijkste item was, is het nog een uurtje totdat we klaar zijn. Na 9,5 uur werken ga je naar je cabin tussen de stof en allerlei
draden en zooi waar je lekker wilt chillen totdat je naar het centrum
gaat. In je cabin doet je tv en airco het natuurlijk niet ivm
werkzaamheden. Je wilt douchen maar er is natuuelijk ook geen warm
water…

Om iets voor vier stap je, na een trap afgelopen te hebben van
schijnbaar 80 treden, in een bus die je naar het centrum brengt. De
deur blijft de gehele rit open. Deels functioneert dit als airco,
deels functioneert de deur gewoon niet. Eenmaal in downtown aangekomen heb je een domino’s pizza, subway, en
een paar restaurants waaronder een Chinees, Italiaan en een Griek.
Merkwaardige is dat alle personen die er werken locals zijn, en dus
totaal niet lijken op een Chinees, Italiaan of een Griek… De grootte van downtown is ongeveer xe9xe9n voetbalveld met daar omheen
hotels met strand en een casino. Dat is downtown… Het strand is op vijf minuten lopen van de bus en je kunt kiezen om te
gaan liggen bij het West-In Hotel en dus ook bij de contractors, of
bij het Sheraton Hotel en dus ook bij de contractors… Beste
oplossing? Er tussenin! Het zand is lekker zacht en wit, het water te koud en omdat je er
arriveert rond kwart voor vijf is de zon niet meer te fel. Eenmaal op het strand val je natuurlijk in slaap omdat je te moe bent
en je wordt natuurlijk verbrand wakker.

In downtown even een broodje of een pizza pakken en dan om half acht
of half negen de bus terug. Half uurtje later kom je aan op de boot na
weer een tachtig-treden-tellende trap. En na een bikkel geweest te
zijn voor de douche, duik je onder het genot van achtergrond-
cirkelzaag/drillboor-muziek je bedje in waarvan je weet dat je er over
drie uur weer uit zult zweten…

“Welcome to Dry-Dock!”

Wist je dat:

De jacht erg grappig kan zijn… Een van mijn stewards komt op me
afgelopen: “Michiel, Michiel, I have another one.” Ikke: “Tell ‘m that they are not allowed!” “Nooo, you tell ‘m!” Ik loop naar de persoon toe, stel paar vragen, weiger ‘m en wanneer ik
terugloop zeg ik tegen de steward: “7-2 in our favour!”

***

De schepenbouwers de Italianen zijn, maar de schepenvaarders de
Nederlanders…

***

We proberen ze uit de lijn te pikken, maar helaas lukt dit niet
altijd. Maar de “yard-people” veranderen ook van taktiek. Tegenwoordig
zijn ze erachter dat in de rij gaan staan meer kans geeft om eruit
gepikt te worden. Dus ze gaan nu voor de Kimikaze-techniek: xe9xe9n
gerecht / broodje of voor een dessert…

***

Wanneer de rij voor het buffet zeer langzaam gaat, af en toe aparte
oorzaken kan hebben… Mooi voorbeeld is dat dit gebeurd als er 15
Italianen op pasta staan te wachten…

***

Tijdens een lunch 18 dozen van tien pond pasta er doorheen gaan…

***

Bijna elke dag leer ik een woordje in Indonesisch bij… Daarnaast
gaat mijn Italiaans ook met stappen vooruit! Ik heb regelmatig
gesprekken met diverse Italianen, het gaat alleen wel met handen en
voeten… Maar de hele dag roep je “Ciao!”! Je begint zelfs “Hi!” op dezelfde
toon te roepen!

___________________________

Sent from my Apple iPhone…

Welcome To Dry-Dock! is a post from ..:: Chieleke93's WebLog ::...

Mijn team bestaat uit acht jongens die allen Indonesisch zijn. Wij
draaien de 15.00 uur tot 24.00 uur shift. In deze tijd verzorgen we de
koffie – pauze, diner en de late-night-snack voor contractors. Ik ben
meestal een half uur eerder aanwezig en ben om half 1 ‘s nachts weer
in de cabin. Elke ochtend gaat mijn wekker om 9 uur en dan zit ik
eerst 1,5 uur aan mijn schoolopdracht in de training room. Dit is een
kamer zonder ramen waar de airco amper werkt, net zoals mijn cabin…

Tijdens het diner komen zo’n 650 personen eten. Wij zorgen ervoor dat
de tafels schoon zijn en al het bestek, “Chinaware”, servetten e.d.
voorradig zijn. De contractors moeten namelijk hun dienblad zelf naar
de afwas brengen.

De jongens hebben ieder een andere achtergrond en andere reden waarom
ze op een cruise werken. De een werkt zodat zijn zus naar school kan
en zodat z’n vader het niet zo zwaar heeft en de ander werkt voor
vrouw en kind…

Er zijn twee dingen waar ik tot op heden moeite mee heb aan boord. Het
eerste (naast natuurlijk het missen van het thuisfront!) is het
onthouden van namen. Het zijn namelijk niet de meest makkelijke namen; Widodo Yulisma Aprilian (geboren in April) Nana Suta (Satu = in Indonesisch het getal 1) Yohannes Agus Bagus (= “goed” in Indonesisch) Wayan Etc.

Het andere dat ik lastig vind, is dat er een paar tussen zitten
waarbij je het handje vast moet pakken en zo uit moet gaan leggen wat
hij moet doen. En dat gebeurt meerdere keren per dag (lees: per
uur)… Af en toe is dat erg vermoeiend. Vooral als je iets aan het
uitleggen bent en de persoon denkt dat je klaar bent met je verhaal en
begint weg te lopen terwijl je nog in het midden van je zin bent!

Maar af en toe levert dit wel grappige momenten op;

Ikke: “What is the time?” “What do you mean?” Ikke: “What time is it?” “??” Ikke: “Do you know what time it is?” “What’s that?!” Ikke: “So, no break for you?” “Break?? What time do I need to be back?” Ikke: *Zucht*

Of:

Ikke: “How are we doing with the plates?” “Yes” Ikke: “What yes?” “Yes” Ikke: “Okay, one more time; How are we doing with the plates?” “Yes” Ikke: ….

De contractors varieren van afkomst. Velen komen uit Oost-Europa en
Zuid-Amerika. We hebben bijvoorbeeld een groep van 70 man die van
19.00 uur tot 09.00 uur werken aan het tapijt. Zij vernieuwen het
tapijt in bijna het hele schip. En de meesten lopen in een korte broek
(vaak sportbroek) en gympen. Er zijn er maar weinig met echte
veiligheidsschoenen.

En als je door het restaurant loopt, dan hoor je regelmatig eentje een
boer laten, of ze komen zonder shirt binnen…

Maar het levert ook grappige momenten: Laatst stond ik eentje te bekijken van behoorlijke lengte en een
aardige buik die koekjes stond in te laden in onze dessert-hoek. Hij
had er al zes in z’n hand en de zevende wilde maar niet en viel op de
grond. Uit reactie schopt hij ertegen om ‘t koekje uit het zicht te
krijgen. Op het moment dat hij weg wil lopen, ziet hij mij… Hij
schrikt ervan, raapt het koekje snel op, zegt sorry en loopt meteen
naar de prullenbak….

Wist je dat:

* Zodra het pauze is voor de contractors bijna elke telefoon in het
schip in gebruik is! Elke contractor probeert met een belkaart naar
huis te bellen!

* De mensen van de werf niet mogen eten op het schip. Ze weten het
allemaal enorm goed, maar ze proberen van alles om toch eten te
krijgen. Zo betrapte ik er laatst eentje die zijn helm stond vol te
laden met desserts…

* Al het afval wordt in containers afgeladen en dat we schijnbaar zo’n
400 containers nodig hebben. En dat xe9xe9n zo’n container schijnbaar 400
dollar kost… Reken uit je winst…

De Eerste Dry-Dock Dagen! is a post from ..:: Chieleke93's WebLog ::...

Onze laatste cruise bevatte een stop in Georgetown, Bahamas en
Cozumel, Mexico. Beide havens maakten we gebruik van tenders en
dankzij mijn schedule was ik hierdoor niet in staat om de wal op te
gaan. De laatste keer dat ik de wal op geweest ben is volgens mij
Guatamala of Tampa, meer dan twee weken geleden.

Ach, morgen komen we aan in Freeport, dus vanaf dan kan het weer.

Het leven aan boord is voor mij niet zo spannend. Ik draaide het
ontbijt, lunch en diner. Diner is standaard van half 5 tot half 11 (=
6 uur), lunch was anderhalf uur en ontbijt was 2 tot 2,5 uur. Af en
toe nog high tea erbij dat ook weer anderhalf uur was. En op de eerste
dag van de cruise begon je om 6 uur ‘s ochtends, je had 2 uurtjes
pauze en om 11 uur ‘s avonds was je klaar. Uiteindelijk was het
minimaal 10 uur dat je draait op een dag met pieken van 16 uur. Het
houdt je bezig…

De laatste avond van afgelopen cruise hebben we plastic gelegd in de
dining room, alle stoelen aan de kant en zo nog meer voorbereidingen
getroffen. Vanaf het moment dat de laatste gast van het schip was,
ontstond hier een tering-bende met continue gehamer, geboor en overal
rotzooi! Er zijn op verschillende plekken containers geplaatst en
iedereen heeft een nieuwe taak. Er zijn bijvoorbeeld zo’n 50 garbage-
boys en 70 fire-guards aangesteld. De garbage-boys doen het zware
werk. De fire-guards staan toe te kijken dat de contractors het schip
niet in de fik zetten…

Zoals ik al zei, het is een enorme bende en het zal alleen nog maar
erger worden. De airconditioning zal ook nog uitgeschakeld worden voor
onderhoud dus we zullen allemaal erg blij worden…

Ik hou je op de hoogte!

***

Wist je dat;

Mijn Indonesisch met stappen vooruit gaat! Naast “Press 1 for
English”, is er nu “Press 2 for Dutch, and press 3 for Indonesian!”

***

Je af en toe erg staat te kijken wat een tafel van vier personen kan
bestellen;

4 + 2 appetizers 3 soups + 2 salads 4 + 3 main courses + 1 salad 4 + 2 desserts…

En nee, de mensen waren niet eens zo groot…

En twee dagen geleden hadden we een gast die drie hoofdgerechten
bestelde….

***

Het af en toe best raar kan lopen met ontbijt als er twee personen
binnen lopen: “Good morning, how many are you?” “Nineteen please” “Will the others be coming soon?” Vrouw kijkt om, vervolgens naar d’r man; “You said they were following us….!!”

Of deze;

Escort je een echtpaar naar een tafel van acht waar toevallig zes
vrouwen aan zitten. Zegt de vrouw van het echtpaar; “Don’t you have a different table? I don’t want to be seated with him
and six other ladies!”

***

Ik niet de “Meeste-Aantal-Stappen-Wedstrijd” heb gewonnen… Blijkbaar
zijn nummer 1, 2 en 3 werkzaam in de keuken… (??!!)

***

In een vijf-daagse cruise wij de klok vier keer verzetten… De eerste
avond nog niets, de tweede avond en de derde avond een uur achteruit,
en de vierde en vijfde avond een uur vooruit!

* Zucht *

De Start… is a post from ..:: Chieleke93's WebLog ::...

Tijdens dry-dock in Freeport Bahamas zal ik verantwoordelijk zijn voor
de late dienst in het Lido Restaurant. Ik zal elke dag de 15 – 24 uur
dienst draaien.

Er gaat erg veel met het schip gebeuren en ik zal proberen om hier
foto’s van te maken. Een grote groep van het restaurant zal dienst
doen als “Fire-Guard.” Zij moeten op plekken in het schip waar gewerkt
wordt toezien dat er niets in brand vliegt. En dat 9 uur lang, elke
dag… De eerste paar dagen liggen we samen met de Noordam. Het laagste deck
hier aan boord zal deze dagen verhuizen naar de Noordam en in
passagiers-cabins verblijven. Ikzelf hoef nog niet te verhuizen maar dit zal waarschijnlijk wel een
keer moeten.

In totaal gaat het om 50 miljoen dollar en krijgen we meer cabins, een
nieuw zwembad, een nieuw mainstage/theater, nieuwe badkamers, nieuwe/
aangepaste crew-area’s, etc.

Wist je dat:

Er een actie op het schip is gestart om de crew meer te laten lopen en
zo gezond te houden? Dit wordt gedaan door het verstrekken van een
‘Mini Pedometer’! (rare woordkeuze, ik weet ‘t) Ik heb er ook eentje en elke dag wordt geregistreerd hoeveel stappen
ik/iedereen-die-mee-doet zet… Ik zet zo’n 15.000 – 20.000 stappen
per dag… En dat maal zo’n 60 – 70 centimeter per stap…

***

Het best grappig is om opa’s en oma’s te zien stuntelen met een
digitale camera. Vaak is het toestel geavanceerder en compacter dan de
mijne, maar ermee overweg kunnen ze wel!

***

Breng je gasten naar de tafel: “how old are you?? You could be twelve!” “Enjoy your lunch, madam!”

***

xc9xe9n keer per week draaien we ‘Dutch High Tea.’ Er is niet zoveel
‘Dutch’ aan, want alleen een klein gedeelte van de hapjes zijn
Nederlands geinspireerd… Maar het is dan wel grappig om een stuk
boterkoek te eten…

***

Het je best opbreekt; het verzetten van de klok. Op dit moment gaan we
in twee dagen twee keer een uur teruguit. Het nadeel is, dat tijdens
de laatste twee dagen wanneer we onze rust het meeste nodig hebben, de
klok twee keer een uur vooruit gaat… *zucht*

___________________________

Sent from my Apple iPhone…

Van Alles En Nog Wat… is a post from ..:: Chieleke93's WebLog ::...

Op dit moment draai ik ontbijt, lunch en diner in de Dining Room. Af
en toe komt daar ook nog High Tea bij. Dus dat houdt in dat ik vier
shifts draai met een pauze van gemiddeld twee uur. ‘s Ochtends om half
7 of 7 uur meld ik me en ‘s avonds om 11 uur ga ik richting de cabin…

Tot nu toe ben ik pas drie keer van het schip gegaan. Vorige week in
Costa Maya een uurtje, deze week in Belize City twee uurtjes en
vandaag een uurtje in Tampa Bay. Verder rust ik veel in mijn vrije
tijd. Wil mijn lichaam aan de overgang van niets-doen naar full-full-
time werken laten wennen. Op moment slaap ik (nog) niet overdag.

Het werk in de Dining Room is best intensief op meerdere vlakken. Je
moet zo’n 14 jongens in je sectie aansturen en ervoor zorgen dat de
gasten het naar hun zin hebben. Maar ze moeten wel weer op tijd weg,
want de tafels moeten ge-reset worden voor de volgende seating. So
far, so good…

Wist je dat:

Het alweer twee weken geleden is dat ik een biertje gedronken heb? Oh,
en dat ik sinds dat ik vertrokken ben uit NL geen soda (cola, sprite,
etc.) meer gedronken heb?

***

‘s Ochtends er wordt begonnen met een ontbijtje, om 11 uur warm-middag
eten, om 4 uur even een salade of een stuk pizza en frietjes en dan om
half 11 nog een keertje iets eten… ‘s Avonds na het werk staat het
eten van het menu van de Dining Room op tafel en voor mij zijn het dan
desserts…

***

Het best een leuk gezicht is als het een ruige zee is en iedereen
probeert in zijn/haar gala kleding bij de tafel te komen… Of weer
bij de uitgang…

***

Ik nog nooit zoveel fruit heb gegeten als hier aan boord. ‘s Avonds na
werk altijd samen met de desserts en tijdens de warme-lunch ook een
schaaltje…

***

Ik nu helemaal moet vertrouwen op CNN qua nieuws. Dus ik heb alleen de
headline gezien van het vliegtuig dat de snelweg wilde gebruiken als
landingsbaan en verder weet ik niets…

***

Mijn gelpot nog steeds ongeopend in de badkamer staat…

___________________________

Sent from my Apple iPhone…

So far, so good… is a post from ..:: Chieleke93's WebLog ::...

Mijn dagen verlopen momenteel als volgt; ‘s ochtends is het om 8.30 uur melden bij het self-service restaurant,
genaamd Lido. Hier moet ik samen met een collega Assistant Dining Room
Manager, ervoor zorgen dat het vervolg van het ontbijt soepel verloopt
en dat de lunch wordt voorbereid. Om 11.30 uur neemt de Lido Manager het gezag weer over en kan ik op
pauze tot 14.00 uur. Dan zijn wij weer ‘in charge’ over de Lido en
moeten we ervoor zorgen dat het einde van de lunch goed verloopt en
dat het diner goed wordt voorbereid. Rond 16.00 uur pak ik daar iets
te eten om een kwartier later naar m’n cabin te gaan om me om te
kleden voor de avond. Om 16.30 uur is het namelijk melden in de Dining Room voor een meeting
ter voorbereiding op het diner. Hier heb ik een sectie op het “Fixed-
Seating Deck” dat bestaat uit zo’n 30 tafels, varierend van 2,4,6,8 of
10 personen. In totaal lopen hier zeven Stewards en zeven Assistant
Stewards rond waar ik supervisor over ben. De eerste zitting begint om
17.45 uur en deuren sluiten iets na 18.00 uur. De tweede zitting
begint om 20.00 uur en deuren sluiten iets na 20.15 uur. In de tijd dat wij serveren, ga ik bij alle tafels langs en zorg
ervoor dat alles naar wens is. Het grootste gedeelte van de tijd ben
je eigenlijk bezig met het entertainen van de gasten, want deze willen
alles weten. Elke tafel vraagt waar je andaan komt, en ze zijn
allemaal weleens in NL (Amsterdam, Rotterdam, Gouda, Delft, Den Haag)
geweest. Dus ik zeg maar dat ik in het noorden woon, want van
Leeuwarden hebben ze nog nooit gehoord…

Uiteindelijk zijn we rond 22.30 uur klaar en dan pakken we nog iets te
eten.

Vanaf aankomende week gaan mijn werktijden weer veranderen want ik zal
niet meer in het Lido Restaurant rondlopen. Ik ga volledig naar de
Main Dining Room.

Je hoort mij niet klagen….!! __________________________

Sent from my Apple iPhone…

Een week later… is a post from ..:: Chieleke93's WebLog ::...