We zijn ondertussen aangekomen in Freeport en we zijn zelfs zover dat
we op blokken op ‘t droge staan! Ondertussen is het hele schip een
complete bende. Bijna alles is gestript en het stikt van de werkers.
Op deck 10 is het zwembad eruit gesneden en is er een nieuwe
achterkant eraan vast gezet. De foto’s probeer ik zo snel mogelijk
richting Nederland te sturen…

Mijn team bestaat uit acht jongens die allen Indonesisch zijn. Wij
draaien de 15.00 uur tot 24.00 uur shift. In deze tijd verzorgen we de
koffie – pauze, diner en de late-night-snack voor contractors. Ik ben
meestal een half uur eerder aanwezig en ben om half 1 ‘s nachts weer
in de cabin. Elke ochtend gaat mijn wekker om 9 uur en dan zit ik
eerst 1,5 uur aan mijn schoolopdracht in de training room. Dit is een
kamer zonder ramen waar de airco amper werkt, net zoals mijn cabin…

Tijdens het diner komen zo’n 650 personen eten. Wij zorgen ervoor dat
de tafels schoon zijn en al het bestek, “Chinaware”, servetten e.d.
voorradig zijn. De contractors moeten namelijk hun dienblad zelf naar
de afwas brengen.

De jongens hebben ieder een andere achtergrond en andere reden waarom
ze op een cruise werken. De een werkt zodat zijn zus naar school kan
en zodat z’n vader het niet zo zwaar heeft en de ander werkt voor
vrouw en kind…

Er zijn twee dingen waar ik tot op heden moeite mee heb aan boord. Het
eerste (naast natuurlijk het missen van het thuisfront!) is het
onthouden van namen. Het zijn namelijk niet de meest makkelijke namen; Widodo Yulisma Aprilian (geboren in April) Nana Suta (Satu = in Indonesisch het getal 1) Yohannes Agus Bagus (= “goed” in Indonesisch) Wayan Etc.

Het andere dat ik lastig vind, is dat er een paar tussen zitten
waarbij je het handje vast moet pakken en zo uit moet gaan leggen wat
hij moet doen. En dat gebeurt meerdere keren per dag (lees: per
uur)… Af en toe is dat erg vermoeiend. Vooral als je iets aan het
uitleggen bent en de persoon denkt dat je klaar bent met je verhaal en
begint weg te lopen terwijl je nog in het midden van je zin bent!

Maar af en toe levert dit wel grappige momenten op;

Ikke: “What is the time?” “What do you mean?” Ikke: “What time is it?” “??” Ikke: “Do you know what time it is?” “What’s that?!” Ikke: “So, no break for you?” “Break?? What time do I need to be back?” Ikke: *Zucht*

Of:

Ikke: “How are we doing with the plates?” “Yes” Ikke: “What yes?” “Yes” Ikke: “Okay, one more time; How are we doing with the plates?” “Yes” Ikke: ….

De contractors varieren van afkomst. Velen komen uit Oost-Europa en
Zuid-Amerika. We hebben bijvoorbeeld een groep van 70 man die van
19.00 uur tot 09.00 uur werken aan het tapijt. Zij vernieuwen het
tapijt in bijna het hele schip. En de meesten lopen in een korte broek
(vaak sportbroek) en gympen. Er zijn er maar weinig met echte
veiligheidsschoenen.

En als je door het restaurant loopt, dan hoor je regelmatig eentje een
boer laten, of ze komen zonder shirt binnen…

Maar het levert ook grappige momenten: Laatst stond ik eentje te bekijken van behoorlijke lengte en een
aardige buik die koekjes stond in te laden in onze dessert-hoek. Hij
had er al zes in z’n hand en de zevende wilde maar niet en viel op de
grond. Uit reactie schopt hij ertegen om ‘t koekje uit het zicht te
krijgen. Op het moment dat hij weg wil lopen, ziet hij mij… Hij
schrikt ervan, raapt het koekje snel op, zegt sorry en loopt meteen
naar de prullenbak….

Wist je dat:

* Zodra het pauze is voor de contractors bijna elke telefoon in het
schip in gebruik is! Elke contractor probeert met een belkaart naar
huis te bellen!

* De mensen van de werf niet mogen eten op het schip. Ze weten het
allemaal enorm goed, maar ze proberen van alles om toch eten te
krijgen. Zo betrapte ik er laatst eentje die zijn helm stond vol te
laden met desserts…

* Al het afval wordt in containers afgeladen en dat we schijnbaar zo’n
400 containers nodig hebben. En dat xe9xe9n zo’n container schijnbaar 400
dollar kost… Reken uit je winst…