05.00 uur in de morgen gaat de wekker, de douche in, aankleden, tanden
poetsen en naar deck 11. Hier beginnen we om 5.30 uur met de opzet van
het ontbijt dat om 06.00 uur opent… Er is xe9xe9n jus d’orange pers in gebruik en de sinasappelen zijn niet
aan te slepen. Twee personen zijn bijna 1,5 uur non-stop aan het
persen. Elke keer is het een opluchting als de sinasappelen op zijn.
Dan maar klachten dat we geen jus d’orange hebben. Maar ja, alsof de vrouw van de contractor elke ochtend een verse jus
staat te persen!!

Het Lido-Restaurant is op Deck 11 en daar is het water afgesloten. De
koffie-apparaten waren al kapot, dus we moesten toch al koffie op deck
7 halen. Maar nu moeten we daar ook water halen. En dat is niet eens
het ergste. We moeten nu namelijk ook alle afwas naar deck 7 brengen
en vervolgens het schone weer terug naar deck 11 zien te krijgen. Ook
de watertoevoer van deze machine hebben ze namelijk afgesloten.
Aangezien de Lido niet berekend is op 700 – 800 personen per maaltijd
en al helemaal niet met een niet-werkende afwasmachine, brengt dit
“leuke” uitdagingen met zich mee. Mooi voorbeeld is het vinden van een
werkende lift, eentje die het liefst niet al te vol staat met slapende
contractors, of wc’s die naar boven moeten, of isolatie-materiaal, of…

Na het geweldige ontbijt waar je continue bezig bent met “damage-
control” gaat het verder met de koffie-pauze. We hebben sinds een paar dagen een nieuwe strategie met betrekking tot
de ‘cookies’. Zodra we een kleine schaal plaatsen, blijven we er drie minuten bij
staan en zodra de schaal leeg is, wachten we 15 minuten voordat we een
nieuwe schaal plaatsen. Op deze manier spreiden we ddr marktgrootte
omdat ze meestal maar 15 minuten pauze hebben en beperken we de groot-
afnamers.. Want op zulke momenten zijn het net kinderen waarbij acht
‘cookies’ nog acht te weinig zijn…

Met de lunch is het precies hetzelfde verhaal als met het ontbijt
alleen komt iedereen natuurlijk op precies hetzelfde moment. We openen
om 11 uur en tot kwart voor 12 komen er tien mensen. Tussen kwart voor
12 en half 2 komen er 700 mensen en tussen half 2 en 2 uur komen er er
weer tien mensen. De discussies die op zulke momenten ontstaan zijn best grappig:

“Why is it always this busy?Can’t you do something about it?” Ikke: “Sir, with how many are you?” “70″ Ikke: “And what time is it now?” “12.15 hours, why?” Ikke: “Because at least four companies with at least 80 people go on
break at 12.15 hours as well!” “Can’t you do something about that?” Ikke: “..”

Na het gezellige lunch-moment waar “damage-control” weer het
belangrijkste item was, is het nog een uurtje totdat we klaar zijn. Na 9,5 uur werken ga je naar je cabin tussen de stof en allerlei
draden en zooi waar je lekker wilt chillen totdat je naar het centrum
gaat. In je cabin doet je tv en airco het natuurlijk niet ivm
werkzaamheden. Je wilt douchen maar er is natuuelijk ook geen warm
water…

Om iets voor vier stap je, na een trap afgelopen te hebben van
schijnbaar 80 treden, in een bus die je naar het centrum brengt. De
deur blijft de gehele rit open. Deels functioneert dit als airco,
deels functioneert de deur gewoon niet. Eenmaal in downtown aangekomen heb je een domino’s pizza, subway, en
een paar restaurants waaronder een Chinees, Italiaan en een Griek.
Merkwaardige is dat alle personen die er werken locals zijn, en dus
totaal niet lijken op een Chinees, Italiaan of een Griek… De grootte van downtown is ongeveer xe9xe9n voetbalveld met daar omheen
hotels met strand en een casino. Dat is downtown… Het strand is op vijf minuten lopen van de bus en je kunt kiezen om te
gaan liggen bij het West-In Hotel en dus ook bij de contractors, of
bij het Sheraton Hotel en dus ook bij de contractors… Beste
oplossing? Er tussenin! Het zand is lekker zacht en wit, het water te koud en omdat je er
arriveert rond kwart voor vijf is de zon niet meer te fel. Eenmaal op het strand val je natuurlijk in slaap omdat je te moe bent
en je wordt natuurlijk verbrand wakker.

In downtown even een broodje of een pizza pakken en dan om half acht
of half negen de bus terug. Half uurtje later kom je aan op de boot na
weer een tachtig-treden-tellende trap. En na een bikkel geweest te
zijn voor de douche, duik je onder het genot van achtergrond-
cirkelzaag/drillboor-muziek je bedje in waarvan je weet dat je er over
drie uur weer uit zult zweten…

“Welcome to Dry-Dock!”

Wist je dat:

De jacht erg grappig kan zijn… Een van mijn stewards komt op me
afgelopen: “Michiel, Michiel, I have another one.” Ikke: “Tell ‘m that they are not allowed!” “Nooo, you tell ‘m!” Ik loop naar de persoon toe, stel paar vragen, weiger ‘m en wanneer ik
terugloop zeg ik tegen de steward: “7-2 in our favour!”

***

De schepenbouwers de Italianen zijn, maar de schepenvaarders de
Nederlanders…

***

We proberen ze uit de lijn te pikken, maar helaas lukt dit niet
altijd. Maar de “yard-people” veranderen ook van taktiek. Tegenwoordig
zijn ze erachter dat in de rij gaan staan meer kans geeft om eruit
gepikt te worden. Dus ze gaan nu voor de Kimikaze-techniek: xe9xe9n
gerecht / broodje of voor een dessert…

***

Wanneer de rij voor het buffet zeer langzaam gaat, af en toe aparte
oorzaken kan hebben… Mooi voorbeeld is dat dit gebeurd als er 15
Italianen op pasta staan te wachten…

***

Tijdens een lunch 18 dozen van tien pond pasta er doorheen gaan…

***

Bijna elke dag leer ik een woordje in Indonesisch bij… Daarnaast
gaat mijn Italiaans ook met stappen vooruit! Ik heb regelmatig
gesprekken met diverse Italianen, het gaat alleen wel met handen en
voeten… Maar de hele dag roep je “Ciao!”! Je begint zelfs “Hi!” op dezelfde
toon te roepen!

___________________________

Sent from my Apple iPhone…